De wedstrijd van de Scheids, waarin Sparta’18 en RKHBS A1 mee mochten doen.

Zaterdag 10 april, ‘vroeg’ togen 5 auto’s met 12  gerechtigde spelers (er waren 2 geschorsten en 2 geblesseerden) naar Sevenum voor de wedstrijd in de kelder van de Hoofdklasse.

In de Bobo-Citroën (de leider, grens Guido, de trainer en de doc) werd al gespeculeerd over het mogelijk  RKC-effect. De opstelling was niet moeilijk: 11 A1-spelers en een reserve, Marcel, die ons deze keer de A1 uithielp (klasse Marcel!).
We werden vriendelijk ontvangen, Sparta vertelde wel even dat ze erg veel punten hadden verzameld de laatste weken en de scheids vroeg heel vriendelijk waar wij stonden (een retorische vraag heet dit, meen ik). We herkenden hem als de ‘oud-commando’ die al eerder in het hoge noorden een wedstrijd van de A1 floot. Hij duldt geen tegenspraak! Een ware autoriteit, en zoals zou blijken, een groot aanhanger van de ‘bevelshuishouding’.

We maakten dit de spelers duidelijk niet te reageren op de scheids met het overbekende motto: “van de scheids kun je nooit winnen”.

De eerste helft verliep aardig. Sparta drukte wat, kreeg drie heel aardige kansen, twee ranselde Ivo uit de goal en één haalde Wesley van de lijn. Daarna kreeg RKHBS meer vat op het spel en ontving  Mick de bal op 20 meter van de goal voor zijn linker. De tribune veerde op, en niet voor niets: het net vibreerde en het stond 0-1. Daarna golfde het spel heen en weer en RKHBS grossierde in foute passes (en we reageerden op elkaar). De scheids floot vaak niet, hetgeen op A-niveau tot problemen kan leiden. Drie minuten voor rust kon de brave borst weer eens het spel qua tempo niet volgen; Mick begon een lange rush, werd enkele malen getackeld, bleef op de been en viel aan het einde van de weg in het strafschopgebied neer. Tot verbazing van een ieder wees de scheids naar de stip. In dit geval mopperden wij niet (en de anderen wel): penalty. Mick klaarde hoogst persoonlijk het karwei, op de schoenen van Merijn (een lang verhaal, iets voor ‘n volgende keer!). In de tweede helft kreeg de scheids, naar het liet aanzien, de ene black out na de ander. Hij floot voor elke wissewasje tegen RKHBS en bijna nooit voor! Wesley werd enkele malen op de helft van de tegenpartij onjuist aangevallen: er werd niet gefloten; daarop zei Wesley iets: geel. In de 20e minuut bleef hij bij een vrije trap voor de bal staan: 2e geel. Kan gebeuren, was niet in de ‘geest van de wedstrijd’. Maar ja, accepteren!

De A1 verder met 10 man. De trainer zei iets; de scheids op hem af ”Jij mag dan wel groter zijn, maar je hebt niets te zeggen; je hok in” . Even later werd Rick aan de overzijde door twee man geraakt; vervolgens duwde hij een speler van zich af. Direct floot de scheids en greep naar zijn achterzak om rood te trekken. De leider van RKHBS stond er vlak bij: ‘Scheids dat meen je toch niet, je ziet enkel de reactie en niet de acties. Daarop werd de leider naar het ‘hok’ gestuurd, maar kreeg Rick enkel geel. De trainer besloot daarop Rick te wisselen voor Marcel. Hij ging voor de verdediging spelen en Mick er achter. Daarna werd een speler van RKHBS met twee benen vooruit getackeld en behoorlijk geraakt. “Doorspelen” riep de scheids. Daarop meende onze doc dat hij het veld in mocht voor de blessurebehandeling: de scheid werd zo kwaad dat hij de waterzak oppakte en over de zijlijn gooide, waarop de zak met het zuiverende water van Sevenum zomaar op het gras leeg vloeide. Een kwartier voor het einde raakte een van de spelers geblesseerd op 17 meter van de goal. De scheid vond het niet nodig dat de doc kwam kijken (de scheids had de zak werkeloos gemaakt!) en Sevenum kegelde, terwijl de HBS-er nog op het veld lag de bal in de goal: 1-2. Onze  assistentscheids liep nog wel het veld in, maar op zo’n moment is een scheid geheel vergeten dat je een wedstrijd met z’n drieën leidt.
Enkele ouders verlieten de tribune omdat ze het gedrag van de scheids niet meer konden aanzien. Terwijl ook Jeroen en Dani nog vergeeld werden door de leidsman reageerde Bram 10 minuten voor tijd op de scheids omdat hij een vrije trap tegen kreeg die overduidelijk door Sparta werd veroorzaakt: geel voor commentaar op de scheids. De scheids stond op 1 meter, maar kon het rugnummer niet lezen. “Laat je rugnummer zien” schreeuwde de man. Bram draaide zich om, trek netjes aan de bovenkant van het shirt en vroeg: ‘Kunt u het nu zien’. Waarop de scheids nogmaals geel trok: toen stonden er nog 9 –maar wel strijdvaardige- HBS-es op het veld. Maar terwijl de scheids de tweede geel trok zwaaide hij zo met zijn arm dat hij Toine met kaart en arm in het gezicht trof. Toine viel neer. Terwijl een reële mens zou zeggen: Sorry, niet de bedoeling, schreeuwde de scheids: “Sta op, anders krijg jij ook geel”. Verbouwereerd stond Toine op.

En toen de 40e minuut. Toine kreeg aan de rechterkant de bal op eigen helft, stoomt op, passeert drie man en bemerkte tot zijn schrik dat hij, op 30 meter van de goal, plots alleen op de keeper afgaat. Hij kijkt verschrik: komt er niemand mee? Nee, een ieder was enkel bezig met verdedigen. Toine roept naar Merijn ‘ wat moet ik doen?’ ‘Scoren’ roep deze, en met de buitenkant rechts schoot hij de bal  diagonaal in het Sparta-goal.. Een Messi actie! Een ieder lag in een deuk, RKHBS omdat de wedstrijd geklaard leek,  Sparta omdat ze de gelijkmaker niet meer konden scoren en de scheids omdat hij niet meer een kwartier blessure- en kaarttrekken-tijd hoefde bij te rekken. En dus floot de autoriteit na 90 minuten maar af.

Uiteraard bedankten de aanvoerder en de leider de scheids uitvoerig op het veld en complimenteerde hem met zijn wijze van fluiten.

Langs de kant gaven ook de toeschouwers en het kader van Sparta aan dat ze zo’n scheids nog nooit hadden meegemaakt. Een Sevenumse heer van 77 jaar meende dat hij dit (een dergelijk fluiten wel te verstaan) nog nooit had meegemaakt.

In de Heerlense kleedkamer bleef het lange tijd positief onrustig.

Na een half uur had de scheids zich gedoucht en mocht de leider van vijf spelers de gegevens noteren op het wedstrijdformulier. De scheids had daarbij per ongeluk de 3 van de 1-3 niet ingevuld. Een Freudiaanse verschrijving wellicht. De leider vroeg nog op welke wijze de defect geraakte waterzak vergoed ging worden. De scheids voelde in zijn borstzak, maar dat zat geen gele kaart meer in. Hij zei woest dat hij de zak achter de zijlijn had gezet, niet gegooid. Toen de leider zei dat hij dan een briefje moest schrijven naar de KNVB barstte de scheids in woede uit dat RKHBS dat zeker moest doen en dat hij dan wel eens alles op papier zou zetten en dat de leider dan nog niet jarig zou zijn (dat klopt, maar dat weet de scheids weer niet).

Enfin, we namen afscheid van de leider van Sevenum met een hartelijk ‘tot ziens’, gaven de scheids een hand, met een grimlachende  ‘dag’ en reden claxonerend triomfantelijk Sevenum uit, 91 lange kilometers terug naar de Heerlerbaan.

Een middag die niet gauw vergeten zal worden, een scheids die de kwalificatie van scheidsrechter op alle fronten mistte deze middag, geheel zijn eigen wedstrijd floot (daar waren allen (!) op het sportpark, op een na, het mee eens), bij wie we niets hebben kunnen waarnemen van iets dat leek op een pedagogisch ontwikkelde vermogen, wel gekleed in een vlekkeloos geel shirt, een waarop Lance jaloers zou zijn, en een A1 dat niet bijster goed voetbalde, maar wel strijdbaar voetballend vocht voor haar kans, onder leiding van een excellerende aanvoerder!

De lei(ij)der